تنوع درختان بومی و وارداتی ایران، بستر غنی برای معرقکاری فراهم کرده است.
آبنوس با رنگ تقریباً سیاه برای خطوط و کنتراست قوی، عناب با طیف قرمز-قهوهای، گردو با بافت کلاسیک، افرا و شمشاد برای سطوح روشنتر، و چوبهایی مانند سرخدار، عرعر و زرشک برای تنالیتههای خاص به کار میروند.
در برخی آثار، مانند «سوره توحید (شمسه)»، حتی از استخوان شتر در کنار آبنوس استفاده شده تا تضاد بصری و معنایی ایجاد شود.
شناخت این مواد به بیننده کمک میکند بفهمد چرا هر اثر معرق دستساز، تکرارناپذیر است: هیچ دو درختی بافت و رنگ یکسان ندارند.
چوبهای نادر در معرق ایرانی
◆